To wspomnienie nadało strukturę jego planowi. Zbuduje chatę, ale nie tylko dół. Zbuduje taką z innowacyjnym systemem ogrzewania opartym na tej samej zasadzie, którą zademonstrował jego ojciec. Ogień do gotowania w jednym miejscu będzie odprowadzał spaliny przez gliniane kanały zakopane pod platformą sypialną, zanim dym ostatecznie ucieknie przez komin.
Gorący dym ogrzewałby gliniane dachówki i otaczającą je ziemię. Nagromadzone ciepło unosiłoby się następnie do jej sypialni. W ten sposób mogłaby mieć ciepłe łóżko i podłogę dzięki tym samym ogniskom, których i tak używała do gotowania. Nie spalałaby dodatkowego paliwa tylko dla wygody, ale przechwytywałaby i przekierowywała energię, którą większość ludzi traci.
Znalazła niezagospodarowaną działkę 6 kilometrów od Elhorn, której nikt nie chciał, ponieważ gleba była uboga, a teren odizolowany. Tam złożyła wniosek o bezprawne zajęcie, wiedząc, że w wieku 15 lat będzie mogła zająć i zagospodarować tę ziemię, ale nie mogła jeszcze uzyskać jej prawnego prawa własności, co natychmiast wymknęło się jej w wieku 21 lat.
Jednak posiadanie i doskonalenie miały znaczenie, a roszczenie dało jej punkt wyjścia. Za swoje 9 dolarów kupiła to, co najważniejsze: dobrą łopatę za 2 dolary.
Kupił gliniane rury drenażowe za 3 dolary, takie same, jakich rolnicy używają do osuszania podmokłych pól, bo idealnie nadawały się jako rynny. Kupił też mały żeliwny ruszt do gotowania za 1 dolara. Ostatnie 3 dolary poszły na podstawowe artykuły spożywcze. To nie był hojny budżet. To było akurat wystarczające.
Rozpoczął wykopaliska 1 września. Zaprojektowany przez niego dół miał mieć 4,27 metra długości i 3 metry szerokości, zajmując łącznie 13 metrów kwadratowych powierzchni. Był mały dla jednej osoby, ale wystarczający, jeśli został odpowiednio zaplanowany. Wykopał do głębokości 1,52 metra, zamierzając stworzyć podziemną komorę z glinianymi ścianami i glinianym dachem.
Praca była wyczerpująca od samego początku. Trawa preriowa Nebraski była gęsta i trudna w obróbce, jej korzenie splecione w gęstą warstwę, która opierała się przecinaniu niczym tkane włókno. Musiał ścinać ją ostrzem łopaty, rozbijając bryły i usuwając je jeden po drugim.
Pod darnią leżała piaszczysto-gliniasta gleba, łatwiejsza do kopania, ale wciąż wyczerpująca w podnoszeniu i przenoszeniu. Każda łopata oznaczała napełnienie jej, wyjście z dołka, wysypanie ziemi na rozszerzający się obwód, zejście z powrotem i rozpoczęcie od nowa. Praca była monotonna, żmudna i samotna.
Postępy następowały małymi krokami, z ogromnym bólem. W ciągu kilku dni na jej dłoniach pojawiły się pęcherze. Plecy bolały ją nieustannie od ciągłego schylania się i podnoszenia. Ramiona piekły od powtarzających się ruchów cięcia, podważania, podnoszenia, wspinania się, rozładowywania i ponownego opuszczania.
Jednak dół nadal się pogłębiał. Z 30 cm skrócił się do 60 cm, potem z 60 cm do 90 cm, a do końca września wykopano pełne 150 cm, tworząc prostokątną przestrzeń o wymiarach 4,2 x 3 metry. Wymiary nie były przypadkowe. Każde 30 cm miało znaczenie, ponieważ każde 30 cm wpływało na ilość ogrzanego powietrza, rozpiętość dachu, którą musiał podeprzeć, oraz na miejsce instalacji systemu grzewczego.
Ten system ogrzewania był kluczowym elementem, a jego konstrukcja wymagała precyzji, która zadecydowała o sukcesie całego schronu podziemnego. Przed zbudowaniem platformy sypialnej lub przykryciem konstrukcji dachem, musiał zainstalować podziemne rury wydechowe, które odprowadzałyby gorący dym pod strefę sypialną.
Nie mogła tego później improwizować. Gdyby teraz popełniła błędy, system by się zepsuł, gdy nadeszłyby mrozy, a ona nie miałaby pieniędzy na uzupełnienie zmarnowanych materiałów.
Starannie wybrał miejsce na ognisko. Miało się ono znajdować w północno-zachodnim rogu, w małym palenisku o powierzchni około 60 centymetrów kwadratowych, gdzie mógłby przygotowywać posiłki. Lokalizacja została starannie zaplanowana.
Położenie w północno-zachodnim narożniku oznaczało, że dominujące wiatry nie wiały bezpośrednio do otworu paleniska, a dym był naturalnie przenoszony przez dół do przeciwległego narożnika, gdzie znajdował się komin.
Kupione przez niego gliniane rury drenażowe były standardowymi rurami rolniczymi, każda o średnicy 15 cm i długości 30 cm. Kupił ich 20 za 3 dolary, co wystarczyło na zbudowanie kanału o długości 4,2 metra, z dodatkowymi elementami na wypadek, gdyby któryś z odcinków pękł lub wymagał naprawy.
Umieścił pierwszą płytkę w miejscu, gdzie miała znajdować się komora spalania, lekko nachylając ją w dół, prawdopodobnie o około 2,5 cm na odcinku 30 cm. To lekkie nachylenie było istotne. Gdyby dym musiał unosić się podziemnym przewodem kominowym, ostygłby zbyt szybko, tracąc niezbędną wydajność. Gdyby przewód kominowy był idealnie poziomy, ciąg mógłby być słaby lub nieregularny.
Lekkie nachylenie w dół sprzyjało przepływowi dymu, a jednocześnie zapewniało długotrwały kontakt z gliną. Ułożył każdą płytkę obok drugiej z dbałością o szczegóły, tworząc ciągłe przejście przez przyszłą sypialnię.
W każdym połączeniu uszczelniał połączenie gliną, a nie zaprawą murarską, bo go na nią nie było stać. Mieszał lokalną glinę z wodą i odrobiną piasku. Liczyła się nie elegancja, ale szczelność. Połączenia musiały być na tyle szczelne, aby dym mógł swobodnie przemieszczać się po wyznaczonej drodze, a nie rozpraszać się niepotrzebnie w otaczającym gruncie.
Podziemny kanał biegł od narożnika kominka, poniżej miejsca, w którym planował zbudować swoją platformę sypialną, do przeciwległego końca jaskini, o łącznej długości 4,2 metra. Na przeciwległym końcu kanał miał łączyć się z pionowym szybem wykonanym z ułożonych w stos bloków darni.
Sam zakopany przewód kominowy nie wystarczyłby. Ciąg potrzebował ujścia. Komin odprowadzałby dym na zewnątrz, a długi poziomy odcinek przed tym ujściami byłby miejscem użytecznej wymiany ciepła.
Zdał sobie również sprawę, że płytek nie można po prostu zakopać pod luźnym ciężarem. Gdyby obsypał je ziemią bezpośrednio, ciśnienie mogłoby spowodować pęknięcie gliny. Dlatego położył na płytkach płaskie kamienie, tworząc warstwę ochronną. Następnie przykrył tę warstwę 20 centymetrami ubitej ziemi.
Ta warstwa ziemi pełniła jednocześnie kilka funkcji. Chroniła kanał. Tworzyła masę termiczną zdolną do pochłaniania i magazynowania ciepła. Ponadto stanowiła podłoże, na którym miała zostać zbudowana platforma sypialna.
Nad zakopanym kanałem z płytek zbudował platformę. Została ona podniesiona o 30 cm nad otaczającą ją podłogę, dzięki czemu powierzchnia spania znajdowała się na podwyższeniu i bezpośrednio nad najcieplejszą częścią systemu. Z odzyskanych desek topolowych zbudował platformę o długości 1,80 m i szerokości 1,20 m, zapewniającą wystarczająco dużo miejsca dla jednej osoby.
Pomiędzy ubitą ziemią nad płytkami a spodem platformy, ułożył kamienie rzeczne zebrane z rzeki oddalonej o trzy kilometry. Wymagało to wielokrotnych podróży, w sumie około dwudziestu, z kamieniami w płóciennym worku. W sumie mógł przenieść ręcznie około 135 kg kamieni.
Cel tej pracy był prosty: kamień zatrzymuje ciepło. Gdyby zakopane płytki ogrzewały ziemię, a ziemia ogrzewała kamienie, te ostatnie nadal emitowałyby ciepło długo po wygaśnięciu ognia.
Powierzchnia platformy musiała spełniać jednocześnie dwie funkcje: podtrzymywać jej ciężar i umożliwiać unoszenie się ciepła. Dlatego ułożył na konstrukcji cienkie deski, pozostawiając między nimi odstępy około pół centymetra.
Przestrzenie te umożliwiłyby rozprzestrzenianie się ciepła w górę, a jednocześnie uczyniłyby powierzchnię użyteczną jako łóżko. Rozłożyłby koce na deskach. Znajdujące się pod nimi puste przestrzenie, rozgrzany kamień, ubita ziemia i komin sprawiłyby, że jego miejsce do spania byłoby najcieplejszą częścią wykopu.
Zanim nadeszła zima, potrzebował konkretnego dowodu, wykraczającego poza wspomnienia i nadzieje, że pomysł się sprawdza. W połowie października po raz pierwszy przetestował system. Rozpalił niewielki ogień w kominku, używając może trzech kawałków drewna, ważących łącznie nie więcej niż kilogram.
Potem spojrzał. Dym wdzierał się przez szczelinę w dachówkach. Podszedł do wylotu komina i przytrzymał go ręką. Unosił się z niego gorący dym, co oznaczało, że ciąg działał, a podziemny przewód odprowadzał spaliny dokładnie tak, jak powinien. Po dwóch godzinach palenia wszedł na platformę sypialną i oparł rękę na deskach.
Były niezwykle gorące, około 80°C. Ciepło rozprzestrzeniło się z ognia do komina, z komina do gliny, z gliny do otaczającej ziemi i kamieni, a stamtąd w górę przez ramę łóżka. System działał dokładnie tak, jak przewidywał eksperyment jego ojca.
Na początku października konstrukcja nory była ukończona. Wykopane pomieszczenie miało gliniane ściany, ale wymagały one wzmocnienia i izolacji. Pociął darń na bloki i ułożył je wzdłuż wewnętrznych powierzchni, zarówno w celu stabilizacji gruntu, jak i poprawy izolacji.
Na dachu umieścił topolowe słupy w poprzek przęsła i pokrył je trawą i darnią. Z góry gotowa konstrukcja wyglądała skromnie, prawie niewidocznie, bardziej przypominając nasyp niż dom.
Wejście składało się z pochyłej rampy opadającej do dołu, formy łatwiejszej do zbudowania niż schody, a także przydatnej z innego powodu. Niskie wejście działało jak pułapka dla zimnego powietrza. Zimne powietrze schodzące z rampy gromadziło się tam, zamiast od razu napływać do głównej przestrzeni wewnętrznej.
Kominek również musiał być starannie skonstruowany. Otoczył go kamieniami dla bezpieczeństwa. Otwór musiał być umieszczony tak, aby dym był zasysany do podziemnego systemu rur, a nie odprowadzany do pomieszczenia. W miejscu, gdzie kominek łączył się z rurami, uszczelnił połączenie tak starannie, jak to możliwe. Jakikolwiek wyciek w tym miejscu zrujnowałby cały projekt, odprowadzając dym do piwnicy zamiast do kanału grzewczego.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
